Бұл еңбек қазақ тілінің анатомиялық атаулар жүйесін Түркі тілдерінің тарихи-салыстырмалы қырынан талдауға арналған. Мәтінде шеке, жанбас (жамбас), жақ, сағақ, шықшыт, сүйектің жігі (жымы), иек, кенезе, көмей (көмекей, көкей) сияқты адам денесіне қатысты негізгі атаулардың семантикалық өзегі, фонетикалық өзгерістері мен этнолингвистикалық мәні кеңінен қарастырылады.

Автор қазақ тіліндегі дене мүшелері атауларының «жиек, шек, жік, қуыс, еңкейу, иілу» сияқты бастапқы ұғымдардан өрбитінін дәлелдей отырып, оларды ұйғыр, қырғыз, өзбек, татар, башқұрт, түрікпен, чуваш, саха, тыва тілдерімен, сондай-ақ қытай тіліндегі түркі ықпалы байқалатын сөздермен салыстырады.

Зерттеу барысында дыбыстық сәйкестіктер (ж/и/с/ш), мағыналық қабаттасулар, сөзжасамдық модельдер және атаулардың заттық-бейнелік уәжділігі ашылады. Қазақ тіліндегі анатомиялық лексиканың тек атауыштық емес, дүниетанымдық, мифологиялық, тұрмыстық және көркемдік жүк арқалайтыны көрсетіледі.

Еңбек қазақ тілінің байырғы қабатын, түркілік түп-тамырын, тіл мен тәннің тұтастығын танытатын этнолингвистикалық, тарихи-филологиялық зерттеу ретінде бағалы.